Në një moment që do të shënojë përgjithmonë historinë tonë kolektive, Ramadan Nishori u bë burri i parë që rrëfeu përjetimin e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë. Me një guxim që dridh themelet e çdo zemre humane, ai tregoi plagën që kishte mbajtur të fshehur për më shumë se dy dekada – një plagë që nuk shihet, por që peshon sa një jetë.
Ishte vetëm 22 vjeç kur dy policë serbë e tërhoqën zvarrë në një tualet brenda stacionit të policisë në Drenas. “Aty ndodhi më e keqja që mund t’i ndodhë një njeriu,” thotë ai me zërin që mban përbrenda një oqean të tërë dhimbjeje. “Kurrë nuk do ta mendoja se ajo do të më ndodhte mua…”
Njëri nga policët e dhunoi. I dyti po përgatitej të bënte të njëjtën gjë, por britmat e tij e thyen heshtjen. Një përkthyes shqiptar dëgjoi ulërimat, i ra derës dhe e nxori jashtë. “Ai më shpëtoi. Ai më ktheu nga ferri në tokë.”
Pas kësaj, Ramadanin nuk e morën më në pyetje. E çuan në një zyrë dhe atje, nën kërcënimet e policëve civilë, i thanë: “Këtë që të ka ndodhur, nuk guxon t’ia thuash askujt.” Heshtja iu bë barrë e rëndë. Frika, shoqëruesja e çdo dite. “Për mua në atë kohë, vdekja ishte paqe,” thotë ai, me një qetësi që trazon shpirtin.
Por sot, ai qëndron i drejtë dhe thotë me zë të qartë:
“Jam këtu që të mos mbetem rob i së kaluarës.”
Ai kaloi tre muaj në burgun e Prishtinës, ku dhuna vazhdoi, dhe më pas në Lipjan. I mbijetoi edhe masakrës famëkeqe në Dubravë. Por plagët më të thella nuk ishin ato që lanë shenja në trup, por ato që ia gozhduan shpirtin.
“Unë nuk dua që njerëzit të më shohin me keqardhje,” thotë ai. “Dua të më shohin si një njeri që ka luftuar shumë për të mbijetuar. Që nuk është thyer. Që ka zgjedhur jetën, pavarësisht gjithçkaje.”
Pas lufte, kur u martua dhe krijoi familje, i premtoi vetes se do ta linte pas të kaluarën. Por ajo i trokiste çdo natë në kujtesë. “Jetoja me frikë. Frikë se mos dikush e kuptonte çfarë më kishte ndodhur. Edhe kur u shpërngulëm me qira në Fushë Kosovë, me gruan dhe vajzën time të vogël, Fluturën, ende isha i burgosur brenda vetes.”
Në Ditën e të Mbijetuarve të Dhunës Seksuale të Luftës, ai ka një mesazh për secilin prej nesh:
“Turpi nuk është i yni. Turpi është i atyre.”
Dhe për të gjithë të mbijetuarit që ende heshtin:
“Ju them – mos u dorëzoni. Ka shpresë. Ju nuk jeni vetëm.”
Ai bën thirrje për përkrahje – nga familja, nga shoqëria. Sepse përkrahja nuk është vetëm një gjest – është çlirim. Është drita që ndihmon të rikthehesh në jetë.
