Një aktore, e famshme dikur, u shua pa asnjë zhurmë.
Trupi i Humaira Asghar Ali u gjet vetëm disa javë më parë në apartamentin e saj në Karachi, 10 muaj pas vdekjes.
Skena ishte e tmerrshme: trupi i saj në fazë të avancuar dekompozimi, apartamenti i heshtur, telefonat e fikur dhe qiraja e papaguar. Ishte pikërishë ankesa e pronarit që çoi në zbulimin e ngjarjes.
Humaira kishte humbur kontaktet me familjen. Askush nuk e kishte kërkuar. Askush nuk e kishte pyetur se ku ishte. Dhe kur u gjet, babai i saj refuzoi të merrte pjesë në funeral.
Pak para se të zhdukej, ajo kishte dërguar një audio ku thoshte se po shkonte në Umra, dhe i lutej miqve: “Më mbani në lutje, ju lutem.”
Mesazhi u përhap vetëm pasi lajmi i vdekjes u bë publik. Ndjekësit e saj u tronditën. Ishin fjalët e saj të fundit.
Rasti i Humairas është kthyer në një thirrje kolektive: sa shpesh i harrojmë ata që dikur i kemi duartrokitur? A është fama në fund vetëm një dhomë e zbrazët pa askërkund?
Kjo nuk ishte fundi që ajo meritonte. Por ky ishte fundi që i dhanë. /Prive By Liberta Spahiu
