Shënim: Rrëfimet e kësaj rubrike janë histori anonime të publikuara në internet, të përshtatura dhe të ritreguara në shqip. Për të ruajtur privatësinë, emrat dhe disa detaje identifikuese mund të jenë ndryshuar.
Jam 42 vjeçe dhe kam qenë e martuar për 15 vite. Kemi dy fëmijë, 13 dhe 11 vjeç, një shtëpi që e kemi ndërtuar bashkë dhe atë lloj jete që, nga jashtë, duket krejt normale.
Nuk do të thosha se martesa jonë ishte perfekte. Kishim debatet tona, stresin e punës, faturat, fëmijët, familjet. Gjërat e zakonshme që i ka pothuajse çdo çift pas kaq shumë vitesh.
Por nuk mendoja se burri im kishte dikë tjetër.
Gjithçka nisi nga një telefon.
Një mbrëmje telefoni i tij ishte pranë meje kur në ekran doli një mesazh. Nuk po e kontrolloja dhe as nuk kisha pasur zakon t’ia kontrolloja telefonin.
Por fjalët që pashë më bënë të ngrija në vend.
Ishte një mesazh nga një grua me të cilën ai punonte.
“Nuk pushoj dot së menduari për ty.”
Në ato pak sekonda mendja ime nisi të kërkonte një shpjegim tjetër. Ndoshta e kisha kuptuar gabim. Ndoshta kishte ndonjë kontekst që nuk e dija.
E pyeta menjëherë.
Në fillim heshti.
Pastaj më tha të vërtetën.
Kishte muaj që kishte një marrëdhënie me të.
Nuk më dhembi vetëm fakti që më kishte tradhtuar. Më dhembi të kuptoja se gjatë gjithë atyre muajve ne kishim vazhduar jetën tonë si familje. Kishim ngrënë në të njëjtën tavolinë, kishim bërë plane për fëmijët, kishim diskutuar për pushimet dhe për gjërat që duhej të rregullonim në shtëpi.
Ndërkohë, ai kishte një jetë tjetër për të cilën unë nuk dija asgjë.
E pyeta nëse e donte.
Më tha po.
Më tha gjithashtu se nuk mund të vazhdonte më martesën tonë.
Atë natë mori disa gjëra dhe u largua.
Nuk e di si t’ua përshkruaj atyre që nuk e kanë përjetuar, por ditët e para pas largimit të tij janë pothuajse të mjegullta për mua.
Fëmijët më pyesnin kur do të kthehej babai. Unë përpiqesha të mos flisja keq për të para tyre, ndërkohë që brenda vetes isha e zemëruar, e poshtëruar dhe e frikësuar.
Pas 15 vitesh martesë, papritur isha vetëm.
Fillova të mendoja çdo moment të muajve të fundit. Çdo herë që ishte vonuar nga puna. Çdo fundjavë kur kishte thënë se ishte i lodhur. Çdo moment kur e kisha ndier më të largët dhe e kisha bindur veten se ishte thjesht stres.
Në kokën time kërkoja shenja që duhej t’i kisha parë.
Pastaj kaluan rreth dy muaj.
Një mbrëmje, ai u kthye.
Jo për të marrë rroba. Jo për të parë vetëm fëmijët.
U kthye për mua.
Më tha se kishte bërë gabimin më të madh të jetës së tij.
Marrëdhënia me gruan tjetër nuk kishte qenë ajo që kishte imagjinuar. Më tha se vetëm pasi u largua e kishte kuptuar çfarë kishte humbur.
Familjen.
Fëmijët.
Mua.
Qante ndërsa fliste dhe më kërkonte një mundësi tjetër.
Pjesa që ndoshta shumë njerëz nuk do ta kuptojnë është kjo: unë ende e doja.
Pavarësisht gjithçkaje.
Nuk mund t’i fshija 15 vite vetëm sepse ai kishte bërë diçka që më kishte shkatërruar.
E lejova të kthehej në shtëpi.
Fëmijët ishin të lumtur. Për ta, babai ishte kthyer dhe familja ishte sërish bashkë.
Por për mua nuk ishte kaq e thjeshtë.
Tani, sa herë që i vjen një mesazh, unë e vërej.
Kur vonohet nga puna, mendja më shkon menjëherë te ajo.
Kur e shoh duke buzëqeshur para telefonit, për një sekondë më kap frika.
Ai më thotë se marrëdhënia ka përfunduar plotësisht dhe se është i gatshëm të bëjë gjithçka që duhet për të rifituar besimin tim.
Më jep telefonin nëse ia kërkoj. Më tregon ku është. Përpiqet të jetë më i pranishëm me mua dhe me fëmijët.
Por problemi është se unë nuk dua të bëhem ajo grua që duhet të kontrollojë telefonin e burrit për të qenë e qetë.
Dua ta besoj sepse e besoj, jo sepse mund ta kontrolloj.
Ka ditë kur mendoj se kthimi i tij është mundësia jonë për ta rindërtuar martesën.
Ka ditë të tjera kur shikoj njeriun pranë meje dhe mendoj: “Ti ishe në gjendje të më shikoje në sy për muaj të tërë dhe të më gënjeje.”
Dhe atëherë nuk di më çfarë të besoj.
Ai thotë se më do.
Edhe unë ende e dua.
Por kam kuptuar se dashuria dhe besimi nuk janë e njëjta gjë.
Ai u kthye pas dy muajsh.
Pyetja që nuk po arrij t’i jap përgjigje është nëse edhe besimi im tek ai mund të kthehet ndonjëherë.
/Prive By Liberta Spahiu.
