Shënim: Ky është një rrëfim anonim i publikuar në internet, i përshtatur dhe ritreguar në shqip. Disa detaje janë përgjithësuar për ta sjellë historinë më natyrshëm për lexuesin, pa ndryshuar thelbin e saj.
U martova shumë e re. Martesa ime zgjati vetëm katër vite dhe, ndryshe nga shumë histori divorci, mes meje dhe ish-burrit nuk pati ndonjë tradhti të madhe, skandal apo luftë që na bëri armiq. Thjesht, me kalimin e kohës, kuptuam se nuk funksiononim më si çift.
Por divorci me të nuk e mbylli edhe marrëdhënien time me familjen e tij. Gjatë viteve që ishim të martuar, prindërit e tij u bënë shumë të afërt me mua. Sidomos babai i tij. Ai përballet prej kohësh me një sëmundje që ia ka vështirësuar jetën dhe për një periudhë të gjatë unë isha një nga njerëzit që kujdesej më shumë për të.
E shoqëroja kur kishte nevojë, merresha me gjëra të përditshme dhe, pa e kuptuar, raporti ynë kishte kaluar shumë përtej asaj “vjehërr-nuse”. Për mua ata ishin bërë familje.
Edhe pas divorcit, nuk mund ta imagjinoja që një ditë thjesht të mos i telefonoja më. Të mos pyesja si ishin apo të mos shkoja t’i vizitoja vetëm sepse martesa me djalin e tyre kishte marrë fund.
Në kulturën tonë shpesh ndodh e kundërta. Kur ndahet çifti, duket sikur duhet të ndahen edhe familjet. Hiqen njerëzit nga rrjetet sociale, ndërpriten telefonatat, secili merr anën e vet dhe shumë marrëdhënie që janë ndërtuar ndër vite zhduken brenda natës.
Te ne nuk ndodhi kështu. Madje ish-burri im nuk e ka pasur kurrë problem që unë vazhdoj të kem raport me prindërit e tij. E di sa e afërt kam qenë me ta dhe e di që marrëdhënia jonë nuk ka të bëjë me dëshirën për t’u kthyer tek ai.
Më vonë njoha partnerin tim të tanishëm. Marrëdhënia jonë u bë serioze dhe sot jemi të fejuar. E dua dhe e shoh jetën time me të. Pikërisht për këtë arsye nuk e prisja që një nga problemet më të mëdha mes nesh të bëhej familja e ish-burrit tim.
Në fillim nuk thoshte shumë. E dinte që flisja me ish-vjehrrën, e dinte se herë pas here shkoja t’i vizitoja dhe e dinte edhe për gjendjen shëndetësore të ish-vjehrrit. Me kalimin e kohës, kjo filloi ta shqetësonte gjithnjë e më shumë.
Më pyeste pse duhet të vazhdoja t’i kisha në jetën time kur martesa ime me djalin e tyre kishte përfunduar. Sipas tij, një divorc duhet të mbyllë edhe atë kapitull të jetës.
Unë përpiqesha t’ia shpjegoja se nuk i shoh më si “prindërit e ish-it”. Pas gjithë këtyre viteve, ata janë dy njerëz që i dua dhe që më kanë dashur si vajzën e tyre.
Për të, kjo nuk mjafton. Tani që po planifikojmë martesën tonë, tema është bërë edhe më serioze. I fejuari im më ka bërë të kuptoj se nuk dëshiron që ky raport të vazhdojë në të njëjtën mënyrë pasi të martohemi.
Dhe këtu jam bllokuar. E kuptoj se ai mund të ndihet në siklet. Askush nuk dëshiron të mendojë se partnerja e tij është ende emocionalisht e lidhur me jetën e një martese të mëparshme. Nëse situata do të ishte e kundërt, ndoshta edhe unë do të kisha pyetje.
Por ka një gjë që nuk arrij ta pranoj: pse duhet ta dëshmoj dashurinë ndaj partnerit tim duke larguar nga jeta dy njerëz që nuk i kanë bërë asgjë? Sidomos një njeri për të cilin jam kujdesur kur ishte i sëmurë.
Ndonjëherë më duket sikur po më kërkohet të sillem sikur katër vite të jetës sime nuk kanë ekzistuar fare. Sikur, për shkak se martesa dështoi, çdo marrëdhënie që krijova gjatë asaj kohe duhet të konsiderohet gabim.
Por njerëzit nuk funksionojnë gjithmonë kështu. Mund të divorcohesh nga një burrë pa u divorcuar emocionalisht nga çdo person që ke dashur përmes tij.
Ironikisht, personi që do të kishte më shumë arsye të ndihej në siklet, ish-burri im, nuk ka problem fare. Është i fejuari im ai që po më kërkon të vendos kufirin.
Dhe kjo më ka bërë të mendoj edhe për të ardhmen. Sot janë ish-vjehrrit. Nesër, nëse kemi një mosmarrëveshje për një mik apo një anëtar tjetër të familjes sime, a do të më kërkohet sërish të zgjedh?
Nga ana tjetër, nuk dua as të hyj në martesën e dytë duke shpërfillur diçka që e bën njeriun me të cilin do të martohem të ndihet keq.
Nuk dua të zgjedh mes tyre. Nuk dua që i fejuari im të ndihet sikur ish-martesa ime vazhdon të ketë vend mes nesh. Por nuk dua as t’u them dy njerëzve që i kam konsideruar prindër për vite të tëra: “Tani po martohem përsëri, prandaj nuk mund të jem më pjesë e jetës suaj.”
Pas divorcit mësova se jo çdo marrëdhënie mbaron vetëm sepse mbaron martesa që e krijoi. Tani, para martesës së dytë, po më duhet të kuptoj nëse për të ndërtuar një familje të re duhet patjetër të heqësh dorë nga një pjesë e familjes së vjetër.
/Prive Bruto
